Φωτογραφία μακέτας με ειδικό φωτισμό

Γράμμα 03
1883 Έτεν, 3 του Σεπτέμβρη 1881
Αγαπητέ μου Τεό Έχω κάτι που μου βαραίνει την ψυχή και θέλω να σ’ το πω, ίσως να το ξέρεις κιόλας και να μη σου λέω τίποτα καινούριο. Ήθελα να σου πω πως εφέτος το καλοκαίρι άρχισα να αγαπώ την Κ*. Μα όταν της το είπα, μου απάντησε πως το παρελθόν και το μέλλον ήταν γι’ αυτήν αχώριστα, και πως ποτέ δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα αισθήματά μου. Βρέθηκα τότε μπροστά σε ένα φοβερό δίλημμα: να υποταχθώ σε αυτό το: «ποτέ, όχι, ποτέ» ή να θεωρήσω την υπόθεση σα να μην είχε τελειώσει, να διατηρήσω μια ελπίδα και να μην το πάρω απόφαση να υποχωρήσω; Διάλεξα το δεύτερο. Στο μεταξύ, εξακολουθώ να δουλεύω σκληρά, κι από τότε που συνάντησα την Κ.(Η Κ. ήταν μια ξαδέλφη του Βίνσεντ βαν Γκογκ, χήρα με ένα παιδί) η δουλειά μου έγινε πολύ πιο εύκολη. Ένας χρόνος μαζί της θα ‘ταν σωτήριος γι’ αυτήν και για μένα, μα οι γονείς της αντιδρούν σ’ αυτό. Μα καταλαβαίνεις καλά πως δε θα παραλείψω τίποτα που θα μπορούσε να με φέρει πιο κοντά της και πήρα την απόφαση να την αγαπώ ώσπου να με αγαπήσει κι αυτή στο τέλος. Ερωτεύεσαι καμιά φορά, Τεό; Θα ‘θελα να ερωτευόσουν, γιατί, πίστεψέ με, οι «μικρές δυστυχίες» έχουν κι αυτές την αξία τους. Είσαι απελπισμένος, υπάρχουν στιγμές που νομίζεις πως βρίσκεσαι στην κόλαση, μα υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι το καλύτερο. Υπάρχουν τρεις βαθμίδες : 1. Να μην αγαπάς και να μη σε αγαπούν. 2. Ν’ αγαπάς και να μη σε αγαπούν (η περίπτωσή μου). 3. Ν’ αγαπάς και να σ’ αγαπούν. Έχω τη γνώμη πως η δεύτερη βαθμίδα αξίζει περισσότερο από την πρώτη, μα η τρίτη είναι το summum. Λοιπόν, παλιόπαιδο, κοίταξε να ερωτευτείς και συ και με τη σειρά σου να μου τα πεις. Να φανείς καλός σε μια περίπτωση σαν τη δική μου και να μου δείξεις συμπάθεια… … Αν ποτέ ερωτευτείς, και πρόκειται ν’ ακούσεις ένα «ποτέ, όχι, ποτέ», προπαντός μην υποχωρήσεις! Μα είσαι τόσο τυχερός που πιστεύω πως δε θα σου συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Mockup photo with special lighting

Letter three

1883 Eten, September 3, 1881 My dear Theo, I have something that weighs on my soul and I want to tell you, maybe you already know it and I’m not telling you anything new. I wanted to tell you that this summer I started to love K*. But when I told her, she replied that the past and the future were inseparable for her, and that she would never be able to respond to my feelings. I was then faced with a terrible dilemma: to submit to this: “never, no, never” or to consider the case as if it were not over, to maintain a hope and not make a decision to retreat? I chose the second one. In the meantime, I am still working hard, and since I met K. (K. was a cousin of Vincent van Gogh, a widow with a child) my work has become much easier. A year with her would be a lifesaver for her and me, but her parents are against it. But you understand well that I will not skip anything that could bring me closer to her and I made the decision to love her until she loves me in the end. Do you ever fall in love, Theo? I would like you to fall in love, because, believe me, the “little miseries” also have their value. You are desperate, there are moments when you think you are in hell, but there is something else, something better. There are three levels: 1. Not to love and not to be loved. 2. To love and not be loved (my case). 3. Love and be loved. I am of the opinion that the second tier is worth more than the first, but the third is the summum. Well, old boy, try to fall in love and tell me in turn. Look good in a case like mine and show me sympathy… … If you ever fall in love, and you’re going to hear a “never, no, never,” above all, don’t back down! But you are so lucky that I believe this will never happen to you